Ik begrijp het niet meer. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer het wringt. Het voelt gewoon niet meer goed. Nou ja, ik zeg nu wel ‘ik begrijp het niet meer’, ik begrijp het wel degelijk hoor, maar volgens mij werkt het niet zo. En dat terwijl ik vroeger ook zo dacht.

Ik leg het uit

Heb je al kortsluiting nu je dit leest? 😉 Ik ga het uitleggen hoor. Ik heb het de laatste tijd steeds vaker gehoord en dat was voor mij het signaal om er toch maar eens over te gaan schrijven. Nou, wat mag dat dan wel zijn?:

‘Een plekje geven’

Zeg jij dat ook wel eens? Ik heb de term in ieder geval best vaak gebruikt. Het wordt ook zo makkelijk gezegd hè: “Je moet het gewoon een plekje geven” De afgelopen tijd heb ik veel gesprekken gehad met vrouwen bij wie het op een of andere manier niet helemaal lekker loopt in hun leven. Onbestemde gevoelens van angst, van eenzaamheid, van leegte, relaties die niet lekker lopen. Of ze weten wel dat er iets mis is in hun leven, maar omdat ze geen idee hebben wat, dan tot de conclusie komen: “Het zal wel aan mij liggen, er is vast iets mis met mij”. Herkenbaar?

Wie niet?

Nou, wat hebben die gevoelens nu te maken met ‘een plekje geven’? Als ik doorvraag tijdens die gesprekken, hebben al die vrouwen wel wat meegemaakt in hun leven. Wie niet tenslotte? “Maar”, komt er dan 9 van 10 keer direct achteraan “dat heb ik al een plekje gegeven”.

Je zou dan nergens meer last van moeten hebben

Nou weet je, als je alles wat je hebt meegemaakt in je leven al ‘een plekje hebt gegeven’, dan zou je dus nergens meer last van moeten hebben, toch? Want alles staat dan op z’n plek (wat, waar dat dan ook mag zijn) Dan zit je gewoon lekker in je vel, leef je zorgeloos en blij precies het leven wat je graag wilt. Dan geniet je van al je relaties, je voelt je verbonden en zelfzeker.

Ik geloof er niet meer in

Het zou zomaar kunnen dat je toch niet zo lekker in je vel zit (waarom lees je dit anders 😉) Heb je voor je levenservaringen dan nog niet het juiste plekje gevonden? Doe je dan iets niet goed? Nee hoor. Ik geloof niet (meer 😉) in ‘het een plekje geven’. Wat ik namelijk zie gebeuren bij mensen die iets ‘een plekje hebben gegeven’, en dat is ook mijn eigen ervaring, vroeg of laat komen de emoties, het verdriet, de pijn, toch weer op.

Even verduidelijken

Even een vergelijking om nog wat te verduidelijken. Stel je hebt rommel in huis waar je eigenlijk vanaf wilt. Het zit wel in dozen, maar staat in de weg. Je schuift het van de ene naar de andere kant, je struikelt over de dozen, je irriteert je er mateloos aan. Dan kan je die dozen natuurlijk op zolder zetten. Hup deur dicht, of in mijn geval de vlizotrap inklappen, en je ziet er niets meer van. Is die rommel dan weg? Nee natuurlijk niet, vroeg of laat moet je weer op zolder zijn en het eerste wat je dan tegenkomt zijn die dozen met rommel en dan begint de irritatie weer van voren af aan.

Het is niet uit je leven

Lang verhaal kort: wat je ‘een plekje geeft’ kom je vroeg of laat toch weer tegen. Het is niet uit je leven. En nu gaan we nog een stapje verder: de emotionele ervaringen die je een plekje probeert te geven, zijn daarmee niet uit je systeem. Je hebt ze als het ware op zolder geparkeerd, of in de kelder voor mijn part. En vroeg of laat kom je ze toch weer tegen. Sterker nog, vanuit dat plekje wat je ze hebt gegeven blijven ze jou in de onderstroom aansturen. Zie daar de reden waarom je nu niet lekker in je vel zit, je dat onbestemde gevoel van eenzaamheid en leegte ervaart, jij je er nooit echt bij hoort voelen. ‘Een plekje geven’ is een mentaal construct en gaat totaal voorbij aan de diepe imprint die emotionele ervaringen in je systeem achterlaten.

Waar ik dan wel in geloof

Ik zei het al, ik geloof niet meer in dingen ‘een plekje geven’. Waar ik dan wel in geloof? Datgene waar je nu tegenaan loopt in je leven als ingang gebruiken naar de pijn die eronder ligt. Dáár heb je nog werk te doen en als je dat hebt gedaan dan zit je weer lekker in je vel. Dat is wel héél platgeslagen en simpel gezegd, maar zo werkt het wel. Voor mij en voor alle cliënten die mij hun vertrouwen geven en bij mij in een 1-1 coach traject stappen.

Hoe doe je dat dan?

Hoe doe je dat dan? Dat kan je om te beginnen niet alleen, want we zijn pijnvermijdende wezens, zo zijn onze hersenen daadwerkelijk bedraad: pijn vermijden. Dus hebben we blinde vlekken, vertellen we onszelf dat het ‘best wel mee valt’, ‘dat er wel ergere dingen in de wereld zijn’, ‘dat er wel mensen zijn die het stukken zwaarder hebben’ en blijven we mooi met de gebakken peren zitten. Mijn advies: zoek een specialist, die jou hier doorheen kan begeleiden, die jou kan helpen jouw zelfhelend vermogen weer te activeren. Dat is wat ik doe, dat is wat een Transformatief Coach doet.

Klik hier  dan stuur ik jou een lijst met specialisten op dit gebied. Je kan natuurlijk ook gelijk contact opnemen mrt mij,, ik sta op dezelfde lijst 😉 Ik hoop dat je nu ook begrijpt dat ‘een plekje geven’ niet werkt én dat je geen kortsluiting meer hebt 😉