Ik kreeg een appje met een vraag die me raakte. Ik ben benieuwd hoe jij erop zou reageren? Het was onderweg op memory lane.

Ik zal nog eens…

Al zo vaak heb ik gedacht: “Zal ik er nog eens langsrijden?” Elke keer als ik Zeeland uitrij en op een gegeven moment het viaduct over het kanaal de Roode Vaart overrij, dan voel ik weer een zachte glimlach opkomen en trekken er allerlei herinneringen aan mijn geestesoog voorbij. Het adres staat nog in mijn geheugen gegrift: Roode Vaart 35. De gedachte “zal ik….” of “ik zal nog eens…” komt elke keer weer op als ik het bord Roode Vaart zie. Elke keer deed ik niet. Zaterdag jl deed ik wel.

Zal ik het doen…?

Ik had nog een beetje tijd over voordat ik Vito weer bij mijn lieve oppas op zou halen en in een impuls gaf ik richting aan naar rechts en stuurde ik mijn auto van de snelweg af. Ik stuitte op een slagboom, open weliswaar, maar toch. “Hmmm…. zal ik dan toch maar terugdraaien, het is vast niet de bedoeling dat ik hier in ga”. ging er door me heen. Het voelde een tikkeltje ongemakkelijk. Mijn gps gaf echter netjes aan dat dit toch de route was, dwars door het industrieterrein. Oké, go!

Toch voelt het een beetje raar

Mèn wat is het hier veranderd! Ik spande mijn brein in of ik nog iets van herkenning kon vinden, want over 5 minuten zou ik er volgens de gps al moeten zijn. Ah! De brug! Die herken ik! Jeetje! Vroeger (hoor jij jezelf dat ook wel eens zeggen? 😬) was er na die brug ‘niets’ meer. Akkerland en boerderijen en dat was het wel. De brug over, ahhhh ja links stonden altijd de kippen en de geitjes die we soms mochten gaan voeren. Ik draai naar rechts, dit is toch echt de Roode Vaart zegt het bordje. Het was een dijk, het is nu plat. Alle huisjes zijn weg, op eentje na. Verder industrie zo ver ik kan kijken. Nr 35 bestaat niet meer, het huis is verdwenen. Ik herinner me nog dat mijn oom en tante werden uitgekocht, dus dit weet ik natuurlijk. En toch voelt het een beetje raar.

Het mocht niet meer

Verwonderd rij ik verder, terwijl mijn geheugen allerlei beelden op vist. We zwommen altijd in het kanaal, de Roode Vaart. We speelden op het strandje wat natuurlijk helemaal geen strandje was, het was gewoon een hoop kiezels 😉 maar wel heel leuk om mee te spelen! Het water was kraakhelder. Totdat mijn tante op een keer zei dat dat niet meer mocht. Het water was vervuild door alle fabrieken die in snel tempo aan de andere kant van het water oprezen. We begrepen het niet. Het was toch gewoon ons zwemwater? Oke, het was niet meer helder, maar…. Ik zie ons er toch nog een keer inspringen, het was zo warm! Mijn tante was er niet blij mee. Nu begrijp ik waarom, toen niet.

Mijn historische vraagbaak

Ik zet mijn auto langs de kant van de weg en stuur mijn broer een appje. Fijn om dit moment met hem te delen. Als iemand Memory Lane kent is hij het wel. In tegenstelling tot mij weet hij echt nog enorm veel van vroeger. Hij is dan ook mijn wandelende historische vraagbaak 💙

Wat me zo raakte

Hij appt direct terug en stuurt er nog een appje achteraan, dat wat me zo raakte en blij maakte: “Hoe is ‘t verder? Beetje tevreden met je leventje?” Ik voel gelijk een big smile en diepe dankbaarheid opkomen. En of ik ‘een beetje tevreden’ ben met mijn leven! Veel meer dan dat zelfs! Als ik zie hoe dat kleine Marie-José-tje is opgegroeid, langs bergen en dalen, net als ieder ander, en waar ze nu is terechtgekomen, dan kan ik alleen maar intens dankbaar en mega blij met mijn leven zijn.

Wow!

Ik leer van de mooiste teachers (op deze rit was ik op de terugweg van een prachtige dag met mijn favoriete teacher), ik heb de prachtigste mensen om me heen die me inspireren, waar ik altijd terecht kan, de mooiste mensen die ik mag coachen, een niet te vergeten altijd op de eerste plaats: mijn prachtige liefdevolle gezin ❤️

Wat als jou dat wordt gevraagd?

Wat heeft dat nu met jou te maken? Wel, ik stel aan jou dezelfde vraag: “Ben jij nog een beetje tevreden met je leven?” Als jij nu eens terugkijkt, je kan memory lane ervoor opzoeken, de plekken waar je vroeger als kind zo hebt genoten, dat helpt altijd wel, maar goed doe het op jouw manier.

Het is ook wel eens anders geweest

Als je zo terugkijkt; ben je dan trots op jezelf? Ben je dan blij met jezelf? Ben jij dan blij met je leven? Wat is dan jouw antwoord als iemand dat aan jou zou vragen? Ben je blij met waar je nu staat? Met wat je doet? Als je ‘s ochtends wakker wordt, ben je dan blij dat je wakker wordt? Ik ben mega blij als ik wakker word en ik kan je verzekeren: dat is ook weleens anders geweest.

Niet echt?

Wat ik je alleen maar op het hart wil drukken: doe er alsjeblieft iets aan als jouw antwoord op bovenstaande vragen ‘nee’ of ‘niet echt’ is. Doe er wat aan. Als je nog met oud zeer rondloopt: doe er dan wat aan. We leven allemaal in de illusie dat we zeeën van tijd hebben. Maar je hebt geen idee, ik net zo min, hoeveel tijd je nog hebt, hoeveel tijd ons is gegeven.

De eerste stap

Ben je blij met je leven? Geniet ervan met VOLLE VOLLE TEUGEN, elke dag opnieuw! Ben je er niet blij mee ? Gooi je roer dan om. NU. Elke emotionele wond is te helen. Zet gewoon die eerste stap: mariejose@jouwinnerlijkekracht.nu.

Dolce far niente ☀️

Ik ga bijna op vakantie als ik dit schrijf. Ik hoop dat jij net zo van je vakantie geniet als ik. Elke dag in het NU. Wat ik doe is simpel: genieten van en met met mijn familie, zon, zee, strand, dolce far niente zoals de Italianen dat zo goed kunnen. Daar geniet ik enorm van, net zoals ik van mijn werk geniet. Als ik terug kom geniet ik daar ook weer van. En dat genieten gun ik jou ook!