‘Het zou leuk worden’ was beloofd. Hmmm, ze had er eigenlijk niet echt zo heel veel zin in, maar ja werk hè, dus ze kon maar moeilijk nee zeggen. Ze had netjes de voorbereidingen gedaan die waren gevraagd, want ja, plichtsgetrouw natuurlijk hè. Er stond weer een trainingsmiddag voor de deur. Misschien heb jij die ook wel zo af en toe op je werk. Teambuilding, met een sausje van persoonlijke ontwikkeling om zo de band tussen de collega’s de verstevigen.
Het leek zo onschuldig
Het leek zo onschuldig: een stukje tekst voorbereiden, aan de hand van wat steekwoorden iets over jezelf schrijven. Nou dat had ze dus netjes gedaan. En op een bepaald moment tijdens die teambuilding werden ze in groepjes verdeeld en moest dat stukje tekst worden voorgelezen. Dat was al een ding, voelde ongemakkelijk, maar daar kwam ze nog wel door. Toen, de volgende ronde, je tekst met een gek stemmetje, met een accent voorlezen. Nou zoals was beloofd: ‘dit was leuk’, hilarisch zelfs. Veel collega’s lagen dubbel van het lachen, alleen…. zij niet…. Ja misschien als een boer met kiespijn. Ze kon er helemaal niet om lachen, het voelde verdraaid ongemakkelijk, ze kon wel huilen, maar dat doe je natuurlijk niet ten overstaan van al je collega’s.
Wat was er gebeurd?
Wat gebeurt er op zo’n moment? Hoe kan dat nu dat iedereen het allemaal wel lollig en grappig vind en jij h e l e m a a l niet, sterker nog, het tegenovergestelde voelt? Wel, dan wordt er een oude pijn geraakt. Je hersens leggen in een razend tempo allerlei linken, onderdelen van je hersenpan overleggen met elkaar (in een split second): ‘hebben we dit al eens eerder meegemaakt? Ja. Hoe reageerden we toen? Au, dat deed pijn!’ En BAM je voelt je ineens doodongelukkig in een ogenschijnlijk veilige situatie die leuk bedoelt is
Ineens ben je diep geraakt
Ineens ben je diep geraakt. Want in die hersenpan van jou en in jouw systeem (en van mij en van ons allemaal) liggen al je onverwerkte pijnlijke ervaringen opgeslagen. Feelings burried alive never die. Zolang ze niet verwerkt zijn kunnen ze zomaar ineens, floep!, op poppen en natuurlijk altijd op de meest ongelegen momenten!
Heel die berg pijnlijke ervaringen kan je onderverdelen in 4 kernwonden:
- Je voelt je niet begrepen
- Je voelt je niet erkend
- Je voelt je niet gehoord
- Je voelt je niet gezien
En geloof maar, deze hebben we allemaal in onze systemen opgeslagen.
Even snel
Soms heb ik gesprekken met mensen die stiekem hopen op de quick fix, ook al weten ze dat dat niet bestaat. Maar vaak wordt het toch even benoemd, want stel je voor dat ik die nu net wèl zou hebben, dat zou super zijn toch!?
Als al die vormen van afwijzing, het je buitengesloten voelen, je genegeerd voelen, je verraden voelen, de kilheid, het verlies, als je dat zomaar ineens zou kunnen helen. Geweldig toch! Alleen is dat nu net niet hoe het werkt, iedereen die beweert van wel, nou daar kan je beter maar uit de buurt blijven. Even een online dingetje een hup! Nee, het gaat stap voor stap, laag voor laag. Het vraagt tijd, geduld en om te beginnen zelfzorg.
Ja dat is een goed begin
En ja dat is een heel een goed begin: die zelfzorg. Veel te vaak zie ik bij mijn cliënten dat die zelfzorg er juist bij inschiet. Ja ja het belang ervan kennen we allemaal wel en net zo makkelijk ga je eraan voorbij.
Als je eerste vraag in elke situatie waarin je geraakt wordt nu eens zou zijn: ‘Wat heb ik nú nodig?’ In plaats van te wijzen naar degene die jou kwetst of jou in de positie brengt dat je je gekwetst voelt. Dan verandert je perspectief direct én neem je de regie in handen, in plaats van dat je emoties de regie over jou nemen.’Wat is er hier gebeurd en wat heb ik nu nodig?’ Stap uit het verhaal en in het proces wat zich in jou voltrekt.
Eén ding is zeker
Weet je een ding is zeker: het is niet de vraag of je gekwetst wordt, maar wanneer. Want gekwetst word je, dat is gewoon een feit, er zitten gewoon te veel onverwerkte stukken, pijnen, oud zeer in ons die zomaar ineens kunnen worden geraakt.
Jezelf weerbaar maken begint bij: ‘Wat zijn mijn behoeften en verlangens?’ Dat is de poort. Moeilijk? Nee hoor, je hoeft alleen maar naar je lichaam te luisteren, dat geeft het dag in dag uit feilloos aan. Alleen: luister je ernaar?
Hoe meer je naar je lichaam luistert, hoe meer je je op jouw behoeften en verlangens afstemt, hoe beter je intuïtie zich ontwikkelt, hoe meer je jouw innerlijke kracht voelt. Ga naar je hart: wat heb ik nu nodig? En geef jezelf dat. Een wandeling ? Een lekkere kop warme thee? Een uitgebreid bad? Good food? Je smartphone achter slot en grendel? 😉
Het zou toch leuk worden!
‘Het zou leuk worden’. Mijn leuk is gewoon niet jouw leuk en jouw leuk is niet mijn leuk. Ook de leuk van een ander kan zomaar een oude onverwerkte pijn (waar je je misschien ook nog eens totaal niet bewust van bent) triggeren. Zelfzorg dus op nr.1. En als het tijd is om die oude pijnen aan te kijken, stuur dan gewoon even een mailtje. Samen komen we er altijd uit.
‘Het zou leuk worden’ was beloofd. Hmmm, ze had er eigenlijk niet echt zo heel veel zin in, maar ja werk hè, dus ze kon maar moeilijk nee zeggen. Ze had netjes de voorbereidingen gedaan die waren gevraagd, want ja, plichtsgetrouw natuurlijk hè. Er stond weer een trainingsmiddag voor de deur. Misschien heb jij die ook wel zo af en toe op je werk. Teambuilding, met een sausje van persoonlijke ontwikkeling om zo de band tussen de collega’s de verstevigen.
Het leek zo onschuldig
Het leek zo onschuldig: een stukje tekst voorbereiden, aan de hand van wat steekwoorden iets over jezelf schrijven. Nou dat had ze dus netjes gedaan. En op een bepaald moment tijdens die teambuilding werden ze in groepjes verdeeld en moest dat stukje tekst worden voorgelezen. Dat was al een ding, voelde ongemakkelijk, maar daar kwam ze nog wel door. Toen, de volgende ronde, moest je de tekst met een gek stemmetje, met een accent voorlezen. Nou zoals was beloofd: ‘dit was leuk’, hilarisch zelfs. Veel collega’s lagen dubbel van het lachen, alleen…. zij niet…. Ja misschien als een boer met kiespijn. Ze kon er helemaal niet om lachen, het voelde verdraaid ongemakkelijk, ze kon wel huilen, maar dat doe je natuurlijk niet ten overstaan van al je collega’s.
Wat was er gebeurd?
Wat gebeurt er op zo’n moment? Hoe kan dat nu dat iedereen het allemaal wel lollig en grappig vind en jij h e l e m a a l niet, sterker nog, het tegenovergestelde voelt? Wel, dan wordt er een oude pijn geraakt. Je hersens leggen in een razend tempo allerlei linken, onderdelen van je hersenpan overleggen met elkaar (in een split second): ‘hebben we dit al eens eerder meegemaakt? Ja. Hoe reageerden we toen? Au, dat deed pijn!’ En BAM je voelt je ineens doodongelukkig in een ogenschijnlijk veilige situatie die leuk bedoeld is.
Ineens ben je diep geraakt
Ineens ben je diep geraakt. Want in die hersenpan van jou en in jouw systeem (en van mij en van ons allemaal) liggen al je onverwerkte pijnlijke ervaringen opgeslagen. Feelings burried alive never die. Zolang ze niet verwerkt zijn kunnen ze zomaar ineens, floep!, oppoppen en natuurlijk altijd op de meest ongelegen momenten!
Heel die berg pijnlijke ervaringen kan je onderverdelen in 4 kernwonden:
- Je voelt je niet begrepen
- Je voelt je niet erkend
- Je voelt je niet gehoord
- Je voelt je niet gezien
En geloof maar, deze hebben we allemaal in onze systemen opgeslagen.
Even snel
Soms heb ik gesprekken met mensen die stiekem hopen op de quick fix, ook al weten ze dat dat niet bestaat. Maar vaak wordt het toch even benoemd, want stel je voor dat ik die nu net wèl zou hebben, dat zou super zijn toch!?
Als al die vormen van afwijzing, het je buitengesloten voelen, je genegeerd voelen, je verraden voelen, de kilheid, het verlies, als je dat zomaar ineens zou kunnen helen. Geweldig toch! Alleen is dat nu net niet hoe het werkt, iedereen die beweert van wel, nou daar kan je beter maar uit de buurt blijven. Even een online dingetje een hup! Nee, het gaat stap voor stap, laag voor laag. Het vraagt tijd, geduld en om te beginnen zelfzorg.
Ja dat is een goed begin
En ja dat is een heel een goed begin: die zelfzorg. Veel te vaak zie ik bij mijn cliënten dat die zelfzorg er juist bij inschiet. Ja ja het belang ervan kennen we allemaal wel en net zo makkelijk ga je eraan voorbij.
Je eerste vraag
Als je eerste vraag in elke situatie waarin je geraakt wordt nu eens zou zijn: ‘Wat heb ik nú nodig?’ In plaats van te wijzen naar degene die jou kwetst of jou in de positie brengt dat je je gekwetst voelt. Dan verandert je perspectief direct én neem je de regie in handen, in plaats van dat je emoties de regie over jou nemen. Met ‘wat is er hier gebeurd en wat heb ik nu nodig?’ stap je uit het verhaal en in het proces wat zich in jou voltrekt.
Eén ding is zeker
Weet je een ding is zeker: het is niet de vraag of je gekwetst wordt, maar wanneer. Want gekwetst word je, dat is echt een feit, er zitten gewoon te veel onverwerkte stukken, pijnen, oud zeer in ons die zomaar ineens kunnen worden geraakt.
Weerbaar
Jezelf weerbaar maken begint bij: ‘Wat zijn mijn behoeften en verlangens?’ Dat is de poort. Moeilijk? Nee hoor, je hoeft alleen maar naar je lichaam te luisteren, dat geeft het dag in dag uit feilloos aan. Alleen: luister je ernaar?
Hoe meer je naar je lichaam luistert, hoe meer je je op jouw behoeften en verlangens afstemt, hoe beter je intuïtie zich ontwikkelt, hoe meer je jouw innerlijke kracht voelt. Ga naar je hart: wat heb ik nu nodig? En geef jezelf dat. Een wandeling ? Een lekkere kop warme thee? Een uitgebreid bad? Good food? Je smartphone achter slot en grendel ?
Het zou toch leuk worden!
‘Het zou leuk worden’. Mijn leuk is gewoon niet jouw leuk en jouw leuk is niet mijn leuk. Ook de leuk van een ander kan zomaar een oude onverwerkte pijn (waar je je misschien ook nog eens totaal niet bewust van bent) triggeren. Zelfzorg dus op nr.1. En als het tijd is om die oude pijnen aan te kijken, stuur dan gewoon even een mailtje: ma*******@******************ht.nu. Samen komen we er altijd uit.
