Ik weet niet hoe het bij jou is , maar ik heb het al TIG keer voorbij zien komen: ‘het is weer de tijd van het loslaten’, ‘de natuur laat ons in deze tijd van het jaar zo mooi zien hoe eenvoudig loslaten is’, ‘de blaadjes dwarrelen naar beneden, ze laten los’, bla bla bla, ja ja ja.
Eenvoudig? Hoezo eenvoudig?
Loslaten eenvoudig? Hoezo eenvoudig? Voor de bomen ja, die gewoon het natuurlijk ritme volgen, dus vallen hun blaadjes als de zomer voorbij is als vanzelf naar beneden. Laten die blaadjes als vanzelf los, of laten de bomen de blaadjes los? Het is in ieder geval niet zo dat de bomen dat beslissen, dat ze denken, nou vooruit, die bladeren hebben er lang genoeg aan gehangen nu laat ik ze maar eens los. Not!
Totaal niet mee eens
Het principe van loslaten is simpel, maar als mens nog lang niet altijd zo eenvoudig om toe te passen. Dat zie ik dagelijks in mijn praktijk (Loslaatcoach™ hè 😉) Je houdt aan je gewoontes, patronen, de mensen om je heen, je baan, je vrienden vast, omdat ze je een bepaald gevoel van veiligheid geven. Iets hiervan loslaten raakt dus aan je veiligheid. Nou je veiligheid loslaten… je overlevingsbrein zet alles in om dat te voorkomen! Dat is immers zijn taak!
Daarom doe je het niet
Nu ga je natuurlijk niet echt dood als je bijvoorbeeld je baan opzegt (hoewel je best de spreekwoordelijke duizend doden kunt sterven voordat je het besluit durft te nemen), maar je overlevingsbrein weet het verschil niet tussen gevoelens van ongemak en gevaar: de fysieke sensaties zijn immers in beide gevallen hetzelfde. Je keel knijpt dicht, je hart gaat sneller kloppen, klotsende oksels, om maar eens wat te noemen. Dus produceert het 1000 en meer gedachten om jou ervan te weerhouden om ook maar iets van verandering in je leven door te voeren / los te laten. Ze klinken nog steekhoudend ook.
Vasthouden dan?
Maar blijven vasthouden dan? Nou als jij helemaal 100% gelukkig bent met je leven, je baan, je relaties, je vrienden, waarom niet? Gewoon doen.
Maar ja…
Maar ja, als je heel eerlijk bent met jezelf… zit je dan wel helmaal lekker in je vel? Zou zomaar kunnen van niet, want waarom lees je anders dit blog?
Dus stel…
Dus stel dat het leven op dit moment ingewikkeld voor je is. Dat je ergens mee zit en dat je eigenlijk niet goed weet wat nu te doen, hoe je hier uit komt. Je hebt je al suf gepiekerd, maar dat bracht niet echt de oplossing. De nachten die je al wakker hebt gelegen ook niet. Het advies van je omgeving: ‘laat gewoon los joh’, nou dat werkte dus ook niet. Wat dan wel?
Probeer dit eens
Ik was bij een inspireerde lezing en de spreker zette heel mooi op een rijtje waar je kunt beginnen. Ik deel het graag met je. Je kan beginnen met jezelf een aantal vragen te stellen:
1. Hoe waar is het wat ik denk?
Vaak neem je maar klakkeloos aan dat alles wat er in je hoofd omgaat, dat dat dé waarheid is. Nou niets is minder waar. Je gedachten komen overal en nergens vandaan, ze zijn 9 van de 10 keer op het verleden gericht en dat blijft zich dag in dag uit opnieuw in je hoofd afspelen als een grammofoonplaat die in een groef blijft hangen. Kan je ook op een andere manier naar de situatie kijken? Is er ook en andere mogelijkheid? Kan je er als een observator naar kijken in plaats van je door de situatie te laten opslokken?
2. Stel dat dit nu gebeurt vóór mij?
Stel dat wat er nu in je leven speelt dat dat vóór jou gebeurt? Dat jou hiermee iets wordt aangereikt in plaats van afgenomen? Want heel vaak is dat hoe we dingen zien: er wordt ons iets afgenomen. Bijvoorbeeld bij een burnout: ‘nu pakken ze verdorie mijn gezondheid van me af en straks kost het ook nog mijn baan!’ Maar misschien, als je heel eerlijk bent, was je wel helemaal niet gelukkig in die baan. Wat als dit juist de oorzaak is van je burn-out? Wat als je dit kan zien als een kans om eindelijk eens echt te gaan doen waar je heel blij van wordt? Wat als je gaat kijken wat die burn-out jou kan brengen?
3. Welke prijs wil ik betalen?
Aan alles hangt een prijskaartje. Niet alleen in de winkels, ook aan al je besluiten. Hoe je het ook draait of keert, je betaalt áltijd een prijs. Je komt echt niet zonder kleerscheuren door het leven, zo is het ook niet bedoelt. Je ziel komt hier om te leren, om te ervaren. Het is niet de vraag of je gekwetst wordt, maar wanneer. Dat is de prijs die je betaalt van kwetsbaar durven zijn. Als je besluit je af te sluiten, omdat je niet meer gekwetst wilt worden, dan komt er ook niemand meer bij je binnen. Dan kwets je jezelf, omdat het leven dan wel heel eenzaam wordt. Dat is de prijs die je dan betaalt.
4. Wat kan ik NU doen / laten?
Het heeft geen zin om 20, 30, 40 stappen vooruit te denken. Totaal niet zelfs. Daar word je knettergek van. Één stap is meer dan genoeg. En soms is het zelfs beter om even niets te doen.
5. Wat draagt het meeste bij aan de relatie met mijzelf?
Dat klinkt misschien als een vreemde vraag. Maar wat je vaak doet, is jezelf wegcijferen om maar in verbinding met anderen te blijven. Concessies doen. Nu is er niets mis met geven en nemen, maar als jij altijd toegeeft kan het wel lijken of je in verbinding blijft, alleen raak je ondertussen wel de verbinding met jezelf kwijt. En je kan pas echt met de ander verbinden als je eerst de verbinding met jezelf voelt.
Loslaten, een iets andere kijk
Loslaten, je kan er ook anders naar kijken. De bomen laten hun blaadjes niet los, de blaadjes vallen om de doodeenvoudige reden dat dat bij het ritme van het seizoen, bij het ritme van hun leven hoort. Het gebeurt gewoon omdat het tijd is. In het voorjaar schiet alles in de knop, in de zomer uitbundige bloei, in de herfst laat alles los, in de winter lijkt er niets te gebeuren, maar dan gaat de groeikracht juist naar binnen om in het voorjaar weer in knoppen uit te kunnen botten.
Wat als jij dat nu ook zou doen?
Wat als jij ook de seizoenen van je leven gewoon toe zou laten? Als je niet langer blijft vastklampen aan dat in je leven waarvan de houdbaarheidsdatum allang is overschreden? Als je stopt met strijden en gaat toelaten, ja toelaten, zodat het jou los kan laten, want dat, ja dát is loslaten. Ingewikkeld? Klik dan hier
