Nou een bekentenis: ik kon het niet, ik kon het echt niet. Het lukte gewoon niet. Ik heb, in ieder geval bij mijn dochters, de reputatie dat ik alles bewaar. Alles. En dat klopt eerlijk gezegd ook wel. De mooie schelpen die ik op het strand vind, of de mooie steentjes die ik onderweg tegenkom. De mooie tekeningen en kunstwerkjes die ik krijg, de lieve kaartjes van mijn cliënten en ga zo maar door. Een keurig strak interieur zal je bij mij dan ook niet vinden. En weet je: dat hoeft ook niet, ieder haar ding en haar smaak, toch?
Punt.
Maar goed als je alles maar bewaart wordt het wel een beetje vol in huis. Die schelpjes, kaartjes, steentjes, oké, maar van grote zaken kon ik ook geen afstand doen. De babyspullen bijvoorbeeld. Toen onze jongste dochter uit haar bedje was gegroeid en we de commode echt niet meer nodig hadden (de kinderwagen was ze allang en breed uit) kon ik het niet opruimen. Het verhuisde gewoon naar zolder. Punt. Tja en als je huis dan groot genoeg is, is dat nog geen probleem ook. Het stond in een dooie hoek, oud laken erover en klaar. Geen idee wat ik er nog mee zou doen, maar het ging niet weg.
Aaahhhh…
Uiteindelijk is na de scheiding bijna alles opgeruimd. Een van mijn dochters nam de commode mee (dat was net zo’n ‘opruimer’ als ik 😉) en het ledikantje ging met mij mee. Het super leuke hiervan is (dat vind ik dan toch) dat al mijn kleinkids in het ledikantje hebben geslapen waar hun moeders ook in zijn gegroeid, onder hetzelfde hemeltje toen ze piepklein waren en onder hetzelfde lakentje. Zo schattig!
Je voelt het misschien wel
Nou als je dit leest voel je misschien wel hoezeer ik hieraan gehecht was. Ja was. Verleden tijd, denk ik… Want er is ‘ineens’ iets veranderd door een grote verandering in mijn leven. Daar schreef ik een paar weken geleden al over en zo zachtjesaan raakt het wel eens tijd dat ik dat met je ga delen, al heeft de oplettende lezer die wel eens door mijn straat rijdt, of een coachtraject bij mij volgt, het allang gezien: mijn praktijk en ik gaan verhuizen!
Als een warme, zachte deken
Na een jarenlange zoektocht naar een wat grotere plek heb ik die dan eindelijk gevonden! En nee ik vertrek niet naar Italië, dat blijft mijn tweede thuis. Het was een heel proces. Nu je weet dat ik al aan kleine dingen hecht, begrijp je wel hoe ik aan mijn huis was gehecht. Het staat op een heerlijke plek hartje Middelburg, met voor Vito een prachtig losloop gebied direct als we de straat oversteken. Nog steeds als ik hier binnenstap voelt het als een warme deken die zachtjes over mijn schouders glijdt.
En dan toch vertrekken
Ja en dan toch vertrekken. Waarom? Simpel: ik wou wat groter en dit huis is niet van elastiek én er kan ook geen stuk aangebouwd of bovenop gezet worden. Dan blijft er nog maar één optie over: vertrekken. En nu is het dan zover. Het mooie is dan ook nog dan mijn nieuwe huis als het ware bij me is gebracht. Mijn makelaar zoekt al jaren met me mee en wist al voordat ik het wist: ‘dit is het!’. Geweldig toch hoe alles samen valt als je je besluit eenmaal met overtuiging hebt genomen.
Sneltrein!
En toen ging alles in een sneltreinvaart: mijn huis aan Klein Vlaanderen was binnen 3 weken verkocht. Van ’t voorjaar verhuis ik naar een heerlijk huis aan de andere kant van Middelburg. En zo komen we op het punt waar ik dit schrijven mee begon: opruimen, dingen wegdoen…
Nu gaat het wél!
En weet je wat zo bijzonder is? Nu kan ik het wel… Terwijl ik het ledikantje uit elkaar haalde en klaarzette om naar de kringloopwinkel te brengen (ook mijn jongste kleindochtertje is er nu echt uitgegroeid) drong het ineens tot me door: als je echt het leven leeft waarvoor je hier op aarde bent, dan heb je geen spullen, zelfs geen mensen meer nodig om je goed te voelen. Dat zit je goeie gevoel gewoon in jezelf. En begrijp me niet verkeerd: ik wil niemand niemand écht niemand van mijn allerliefsten missen, maar het is hun taak niet om mij gelukkig te maken. Dat zou een mega druk op hun schouders leggen, irreëel ook. Er is er maar één die mij, en dat geldt ook voor jou, gelukkig kan maken en dat zijn we zelf. De lieve mensen zijn dan een prachtige bonus. Een bonus waar ik mega dankbaar voor ben!
Hoe doe je dat?
Hoe doe je dat dan: jezelf gelukkig maken? Door alle lagen, alle delen wie je niet bent aan te kijken en daar afscheid van te nemen. Al vanaf de dag dat je wordt geboren, wordt je ‘geconditioneerd’, ga je je aanpassen, om de doodeenvoudige reden dat je het anders niet overleeft. Liefde is onze allereerste levensbehoefte en we doen dan als baby, kind ook alles om die te krijgen. Zelfs als dat betekent dat dat ten koste gaat van onze authenticiteit, van de relatie met onszelf. Als je net geboren bent ben je gewoon je heerlijke zelf. Er liggen nog geen neuropaden in je hoofd die je doen twijfelen aan jezelf of je vertellen dat je niet goed genoeg bent. Als je iets nodig hebt, of je je niet lekker voelt laat je je horen en kijk daar is je moeder die je alle liefde geeft (extreme opstandigheden daar gelaten). Je vraagt je ook niet af of je die liefde wel verdiend, van al dat soort imprints heb je nog totaal geen last. Gaandeweg komen er echter wel voorwaarden om die liefde krijgen. Er wordt bepaald gedrag van je verwacht bijvoorbeeld.
Hoe anders is dat nu?
Hoe anders is dat nu. Hoeveel twijfels en onzekerheden zijn er zo zachtjesaan in je geslopen? Twijfel aan je eigenwaarde, twijfel of je het wel goed genoeg doet, twijfel of je wel een goeie partner, collega, vriendin, noem maar op bent. Of een goede ouder als je het geluk hebt dat je kinderen hebt gekregen.
Niet binnen? Dan buiten
Zolang je je zekerheid niet in jezelf vind, zoek je het in de buitenwereld. In de mensen om je heen en vooral de bevestiging van hen. De minste of geringste opmerking kan je uit het lood doen slaan. Herkenbaar? Ook de plek waar je woont geeft je dan houvast evenals je spulletjes om je heen. En toch is er niets dat je meer zekerheid en een beter gevoel kan geven dan jij. Jouw eigen gezonde gevoel van eigenwaarde.
Een lange weg
Het was voor mij nogal een lange weg om een gezond gevoel van eigenwaarde te ontwikkelen, maar het is er nu wel! En weet je wat zo mooi is: ik heb nu prachtige mooie coachprogramma’s waarmee ik mijn cliënten in een veeeeeeel kortere tijd help hun gezond gevoel van eigenwaarde te herontdekken.
Mijn nieuwste parel
Dat kan met traumahealing of met de nieuwste parel in mijn aanbod: het Vitaal en Lichter Leven Groepsprogramma. Dit programma juist in een groep volgen blijkt nog zó enorm veel meer te brengen dan wanneer je het alleen volgt. Maandag jl. is mijn tweede groep gestart en jeetje wat een prachtige feedback kreeg ik terug! Niet alleen inhoudelijk op het programma en op mij als coach, maar ook op de groep. Het gevoel van veiligheid, sowieso eerste vereiste, en de enorme meerwaarde van met gelijkgestemden op te trekken. Deze feedback kwam trouwens ook uit mijn eerste groep.
Het goeie nieuws
Het goeie nieuws voor jou: binnenkort start ik weer een nieuwe Lichter Leven Groep. Kleine groep, slechts 4 deelnemers, zodat er ook ruim de tijd is voor persoonlijke aandacht. Dus als jij er aan toe om de zekerheid in jezelf te vinden, om af te pellen wie je niet bent, zodat overblijft wie je dan wel bent en dan ook nog je passies wilt ontdekken en als bonus met een routekaart voor je leven wilt afsluiten, dan is het tijd voor een verkennend gesprek over het Lichter Leven (groeps)programma: ma*******@******************ht.nu
Ik ga nog even door
Ondertussen ga ik verder met inpakken, mèn wat een klus! 😅 Maar goed, met elke dag een doos en elk weekend twee kasten kom ik er ook. Opruimen, opruimen, opruimen, bij de kringloopwinkel ben ik ondertussen al een graag geziene gast 😉 Nog nooit heb ik met zoveel overtuiging zoveel spullen weggedaan, maar jeetje wat ruimt het op en wat een energie komt er vrij!
