Ze hebben me meegenomen. Ik wou eerst schrijven ‘ze hebben me ontvoerd’, maar dan zou je je misschien een ongeluk schrikken, dus heb ik dat toch maar aanpast. Ze hebben me dus meegenomen, aangekondigd, dat wel. Een paar maanden geleden al, want ze kennen mijn agenda en weten hoe snel en makkelijk die volloopt. Ik kreeg een prachtige tekening van mijn oudste kleindochter van ons allemaal: mijn dochters, hun mannen, de kleinkids en ik in het midden. Op de achterkant: Uitnodiging, de data, neem mee: je koffer en je paspoort (oppas voor je huis en Vito is geregeld). En that’s it. Mijn verjaardagscadeau van al mijn lieverds. Ik schoot vol, tranen van ontroering…
En nu is het dan zover
En nu is het dan zover. Als je dit leest ben ik in… geen idee! Werkelijk geen idee! Ze hebben de verrassing allemaal heel goed kunnen bewaren. We zijn met z’n allen op stap (en dat met z’n allen is al het állergrootste cadeau wat ze me kunnen geven ❤️) om mijn verjaardag te vieren. Een hele bijzondere verjaardag: donderdag 6 februari, ben ik 65 geworden. 65! Kan je het je voorstellen! Ik niet! Ongelofelijk! Voor m’n gevoel heb ik hier en daar toch wel wat tientallen jaren overgeslagen…
Oud
Toen mijn ouders 65 werden vond ik dat oud. Mijn vader ging met welverdiend pensioen en samen met mijn moeder paste hij heel veel op mijn neefjes. Zijn werkzame leven stopte en hij vond dat prima, hij was eraan toe. Mijn moeder was fulltime moeder en dat ging naadloos over in zorgen voor haar kleinkinderen waar ze zo dol op was. En nu ik… 65… ben ik nu oud?? In de ogen van iemand van 20 hoogstwaarschijnlijk wel 😉 in mijn eigen ogen? Hmmm, er glijden wel steeds meer rimpels in mijn huid, maar gelukkig niet van chagrijn. Gewoon de wet van de zwaartekracht, die steeds meer terrein wint. Maar verder? Met pensioen ga ik nog laaaaaang niet!
Ik ben nog maar net begonnen
Voor mijn gevoel ben ik nog maar net begonnen. Tien jaar draaide mijn leven om heel graag moeder willen worden en ik ben intens dankbaar dat het leven mij drie prachtige dochters heeft geschonken. Moeder zijn was, ís voor mij het allergrootste cadeau van mijn leven. Maar daar bleef het niet bij. Het leven had, naast behoorlijk wat uitdagingen, nog meer cadeau’s in petto. Ik werd ‘ineens’ oma. Nooit bij stilgestaan hoe dat zou zijn. Het bleek vanaf dag 1 een énorm cadeau. Én er was nog een heel groot cadeau, een waar ik zelf voor heb gekozen: mijn persoonlijke ontwikkelingsreis, die ik heel bewust ben aangegaan. Een reis die ik zal blijven maken zolang ik leef. Jij ook trouwens.
Ja jij ook
We blijven ons ontwikkelen en die ontwikkeling kan slechts twee kanten op: je groeit of je krimpt. Stilstaan is onmogelijk, kijk maar naar de natuur. Er is geen enkele boom die er hetzelfde blijft uitzien: hij groeit steeds weer. Zo niet, dan breken er takken af of sterft hij helemaal af. Bij ons mensen, net zo goed onderdeel van de natuur, gaat dat precies hetzelfde. Je groeit, of je krimpt. Alles is altijd in beweging en ook bewustwording en innerlijke groei blijven voortduren. Gelukkig wel, want stel je voor dat je de rest van je leven zou vasthouden aan oude ideeën en nooit meer nieuwe inzichten en vaardigheden zou verwerven? Dat zou wel héél erg saai zijn toch?
Een duik in de onderwereld
Wat niet wil zeggen dat je hele leven een verbetertraject moet zijn om een perfecte persoonlijkheid te kweken. Alsjeblieft niet zeg! Je zelf-ontwikkeling zit hem in het je losmaken van vertrouwde, maar wel beperkende, automatische patronen. Als je daarvoor kiest vraagt het een diepe duik in je ‘onderwereld’ om daar je schaduw te ontmoeten, oude wonden te helen en onverwachte vermogens, waar je eerder nog geen zicht op had, in gebruik te nemen.
Nee niet een nog betere versie van jezelf
Een nog betere versie van jezelf worden? Nee hoor, daar gaat het helemaal niet over. Het gaat om worden wie je ten diepste bent. Het gaat ook niet over het streven naar een probleemloos leven (dat bestaat volgens mij helemaal niet), wel om een leven te vinden dat bij je past. In sommige kringen lijkt persoonlijke ontwikkeling op het beklimmen van een hoge berg, waarbij je, als je eenmaal op de top bent aanbeland, verlost bent van al je tekortkomingen en de staat van verlichting hebt bereikt. Hmmmm, ik zie persoonlijke ont-wikkeling meer als het cirkelen naar jouw middelpunt.
Als een tornado
De wet van Ritme, een van de 7 natuurwetten, stelt dat energie zich in cirkels en spiralen beweegt. Als een kringloop, zoals de zon die opkomt en ondergaat, de bomen die de stikstof die wij uitademen opnemen, daar zuurstof van maken die wij dan weer inademen. Bij een spiraal beweegt de energie zich naar of van het middelpunt. Je menselijke bewustzijnsreis voltrekt zich in een spiraalbeweging, zoals bijvoorbeeld ook bij een tornado. We bewegen steeds verder naar ons midden en soms er ook weer vandaan. Al je ervaringen, je worstelingen dragen hieraan bij.
Persoonlijke crisis
Soms wordt je bewustzijnsreis naar je diepe zelf, je middelpunt, door een persoonlijke crisis in gang gezet. Maar dat is niet per se noodzakelijk. We hebben ook allemaal een stille fluistering, of zelfs een roep, in ons om onszelf beter te leren kennen, om onze talenten en vaardigheden te benutten. Je hebt ze tenslotte niet voor niets meegekregen! Niet luisteren naar die natuurlijke drang en volharden in iets wat niet (meer) bij je past put je uit.
Dit kom je ook tegen
Natuurlijk ligt in je diepe kern ook je schaduwzijde. Het deel, de delen, van jezelf die je om een of andere reden hebt afgewezen of verdrongen. Probeer daar alsjeblieft niet overheen te springen, dat gaat ‘m echt niet worden. Jouw schaduwkant, met alle rauwe emoties, ondermijnende overtuigingen en traumatische ervaringen, hoort net zo goed bij jou. Ze vraagt heling, zodat ook jouw schatten aan het licht kunnen komen.
Als het gaat wringen…
Misschien lijkt het goed om altijd aardig, plooibaar, verzoenend, behulpzaam, jezelf wegcijferend te zijn. In eerste instantie voelt dat ook goed, iedereen vind je aardig en dan heb je een goed gevoel over jezelf. Maar als het gaat wringen, als je anders doet dan wat je voelt, barst vroeg of laat de bom. Je schiet op een onbewaakt moment totaal uit je slof (over-emotioneel, driftbui, te harde woorden) of het slaat naar binnen en zorgt voor gevoel van uitputting, depressie, leegte. Misschien herken je het wel?
Not older, but closer
Ik las een hele mooie uitspraak van Rachel Cusk, romanschrijfster, over ouder worden., Zij zegt het zo: ‘I don’t feel like I am getting older, I feel like I am getting closer’. Nou daar kan ik me naadloos in vinden. Hoe ouder ik word, hoe dichter ik voor mijn gevoel bij mijn middelpunt kom. Steeds meer heling en zo steeds dichter bij mijn diepste kern, waar al mijn schatten verborgen liggen: mijn nog niet ontdekte verlangens, ongebruikte talenten en onbenutte mogelijkheden. Daar ben ik enorm benieuwd naar en die nieuwsgierigheid is de brandstof voor mijn persoonlijke ont-wikkelingsreis. Dat is toch een prachtig cadeau! Ook voor jou, want hoe ouder ik word, hoe meer levenservaring ik op doe en dat, dat is zowel goud voor mij als coach als voor mijn cliënten!
Jij ook?
Wil jij ook verder naar je middelpunt reizen? Verlang je ook naar heling en dan ook je verborgen schatten, ongebruikte talenten en onbenutte mogelijkheden ontdekken? Kijk dan eens naar mijn Vitaal en Lichter Leven Programma .Het zou zomaar kunnen dat dat jou op het lijf is geschreven!
