Ik lees het bericht nog een keer en nog een keer: het is echt waar. Na 45 jaar is hij ermee gestopt. Bam. Die komt, totaal onverwachts, wel even binnen. Over een periode van 43 Jaar was hij mijn steun en toeverlaat voor mijn viervoeters: één telefoontje en hij stond klaar en wist altijd raad. En als hij het niet meer wist, was er altijd zijn meeleven. Veel woorden sprak hij niet, daar staat hij om bekend, alhoewel…  de laatste jaren hadden we steeds weer kleine gesprekjes; en trouwens je weet voor steun zijn niet veel woorden nodig. Een blik en warm hart zijn voldoende en die komen altijd aan. Einde van een tijdperk: mijn dierenarts is met pensioen.

Moet je daar nu over schrijven?

Goh denk je nu misschien, moet je daar nu over schrijven? Nou zeker wel en het gaat ook ergens heen. Ook als je geen dieren hebt. En als het je niet aanspreekt, sla je deze week mijn schrijven gewoon over. Volgende week weer een ander onderwerp 😉

Zo mooi

Het begon met Misja, een grote trouwe lobbes, kruising van een Rottweiler en Golden Retriever. Hij kwam bij ons wonen toen ik 20 was, heel graag zwanger wilde worden en dat maar niet gebeurde. Zo’n ontzettend lieve hond. Ook een vrijbuiter: als hij maar even de kans kreeg ging hij ervandoor, zich zelf een paar uur uitlaten, en daar was hij weer. Tot hij een keer een paar dagen wegbleef. Ik was in alle staten… Gelukkig kwam hij ook weer terug! Toen hij twee was is mijn oudste dochter geboren: wat was hij mega voorzichtig met haar en zó lief! Ze lag vaak met hem te kroelen, knuffel in haar hand en haar hoofd op Misja’s buik. Zo mooi…..

Uit liefde voor hem

Misja werd maar 10 jaar. Zieke longen, hij kón niet meer. Ik leerde een belangrijke les van mijn dierenarts toen hij de diagnose stelde: “je mag hem mee haar huis nemen, maar weet dat je dat voor jezelf doet. Hij wordt niet meer beter, dit wordt steeds erger. Als je echt van hem houdt kies je voor hem, niet voor jezelf.” Ik was 30 toen ik Misja moest laten inslapen, uit liefde voor hem. Onze jongste dochter was toen 2. Misja was haar allergrootste vriend, ze kroop bij hem in z’n mand, vertelde hele verhalen tegen hem. Een echt hondenmeisje en dat is ze nog steeds. Wat mistte ze haar grote zwart/bruine vriend….

ADHD??

Toen kwam Timmy: een grote blonde Labrador. Volgens een van mijn buurvrouwen had hij ADHD. Tja… hij was inderdaad MEGA enthousiast. Geen enkele hondentrainer heeft hem kunnen ‘temmen’. Pas toen hij 8 was werd hij rustiger. Ook weer een wegloper, hoe is het mogelijk. Hij hoorde me wel als ik hem riep hoor, dan keek hij me nog eens aan, draaide zijn kop om, hmmm daar was het aantrekkelijker! En weg was ie! Timmy werd 13, toen was hij op. Ook hier moest ik zelf, uit liefde voor hem, de knoop doorhakken. Henk, mijn dierenarts, kwam bij ons thuis. Timmy op zijn kleed met mijn meisjes om hem heen. Henk nam alle tijd, onze rots in de branding in dit zo emotionele moment. Hij nam Timmy mee en daar waren we hem heel dankbaar voor. Net als bij Misja had ik ook nu weer enorm veel verdriet, ik was ondertussen 43, maar kon amper functioneren. En daarbij ook nog mijn meisjes die hem zo misten…

Een Griekje!

Mijn hondenmeisje vond Floyd, een Griekje. Zijn moeder was een straathondje, zwanger naar Nederland gehaald door SOS Strays, een organisatie die straathonden redt en een goed thuis voor ze zoekt. En zo is Floyd in Nederland in een gastgezin geboren. Toen hij oud genoeg was om bij zijn moeder weg te gaan stond hij ter adoptie. Je hebt nog nooit van je leven zo’n schattig pupje gezien!! We waren met z’n allen instant verliefd! We moesten er wel verplicht een nachtje over slapen, om impuls aanschaffen van honden te voorkomen, maar wij wisten het allang echt heel zeker: Floyd komt bij ons wonen.

Zo bijzonder

Floyd was een heel bijzonder hondje. Ik heb nog nooit zoveel bekijks met mijn hond gehad als met hem. Altijd kwam ik wel iemand tegen die zei: “Wat is dat een leuk hondje!”. Een kleintje (13 kg) na de grote honden die we hadden gehad, maar mega mega mega lief. Een konijnenjager, dat wel…. (niet dat hij er ooit een heeft gevangen). Als hij op de velden een konijn zag was hij vertrokken. Oeiiii daar waren de boeren niet zo blij mee, dus dat moest ik zien te voorkomen.

Intens

Tijdens Floyd z’n leven maakte ik de meest intens verdrietige levenservaringen mee. Scheiding, toxische relatie daarna en het ziekbed en overlijden van de vader van mijn dochters. Ik werd ook oma tijdens zijn leven en o wat waren de kleintjes dol op hem en hij op hen! Floyd werd 13, helaas takelde hij enorm af. Hij wist het allemaal niet meer zo goed. Liep de verkeerde kant op alsof hij me niet zag of hoorde (nee dat waren geen boevenstreken meer). Hij sprong op de eettafel als ik weg was zodat hij uit het raam kon kijken en bleef daar zitten tot ik weer terug was. Hij ging aan stoelpoten knagen, deuren krabben. Kortom hij raakte steeds meer de weg kwijt. Zoals Henk het zei: “Dit is zó frustrerend: de signalen van hier (zijn kopje) komen niet meer door naar daar (zijn staart) en er is niets maar dan ook niets wat ik daar aan kan doen”. Toen Floyd door z’n achterpootjes zakte kon ik niet anders dan Henk bellen om een afspraak te maken om ook hem te laten gaan. Voor de derde keer beslissen over het leven van mijn hond… Afscheid… “Nee!!!” Schreeuwde alles in mij, “niet ook nog mijn hond!” Terwijl ik diep van binnen wist: ja, ook nog mijn hond. Ik mag hem niet laten lijden, omdat ik hem niet wil missen. Die les had ik lang geleden al geleerd….

Toen was ik er klaar mee

Toen was ik er klaar mee. Geen honden meer. Het was toch al niet handig, omdat ik vaak naar mijn dochter in Italië ga, vertelde ik mezelf. Dus nee geen hond meer. Bovendien was ik er echt wel klaar mee om afscheid te nemen. Om over het leven van mijn hond te beslissen. En de enorme pijn erna. Ik was er letterlijk ziek van. Ook de twijfel die dan weer de kop op stak: heb ik het wel goed gedaan? Was het toch niet te vroeg? Was hij echt wel zo ziek? Hoe belangrijk is het dan dat je je dierenarts blind kunt vertrouwen.

En toch Vito

En toch, na 9 maanden was daar Vito. Een Spanjaardje. Ook via SOS Strays, ook geadopteerd. Ik wou geen hond meer, maar bleef ondertussen wel naar zijn foto staren. Zijn bijzondere licht bruine oogjes…. Ik ging toch overstag…. Spannend een rescue hondje van een jaar in huis halen. Henk keek me eens goed aan toen ik de eerste keer met Vito bij hem kwam om hem na te laten kijken. Hij had al heel veel ellende met rescue honden gezien, vaak zijn ze getraumatiseerd. Gelukkig geen ellende met Vito. Hij is werkelijk het allerliefste hondje wat je maar kunt vinden. Ik kreeg steeds meer werk als coach, ging thuis werken en Vito groeide uit tot een fantastische collega, die op precies het juiste moment mijn cliënten ondersteuning biedt. En soms laat hij zich ook tijdens de hele sessie niet zien, slaapt hij lekker rustig door op zijn kleed. Hij voelt precies aan wat nodig is.

Hij doet het goed

Het afgelopen jaar waren we regelmatig bij Henk, want Vito heeft atopisch eczeem ontwikkeld (atopische betekent zoveel als: geen hond, en ook geen mens, weet waar het vandaan komt). Natuurlijke remedies hielpen niet. Zijn hele huid ging eraan, het arme beestje. Dus dan toch maar regelmatig een spuit en tabletjes van Henk en daar doet Vito het heel goed op.

En nu is het klaar

En nu is het dus klaar met de 3 maandelijkse bezoekjes. Henk met pensioen. Als je 75 bent mag dat natuurlijk ook een keer. Maar jeetje wat zal ik hem missen! Toen ik het bericht van zijn pensioen zag besefte ik dat ik nooit gezegd heb hoe enorm ik hem waardeer. We zijn allebei nogal nuchter, hij als van oorsprong van het Overijsselse platteland, ik als Zeeuwse. Nou nuchter of niet, ik ben gelijk in de pen geklommen en heb hem een brief geschreven waarin ik het hem wel heb verteld. Nuchter of niet, dat wil nog niet zeggen dat je iemand niet kunt laten weten hoeveel hij voor je betekent. Ook al is hij / zij ver weg. Ook al zie je elkaar soms amper. Ook al heb je geen enorm diepgaande gesprekken met elkaar. Dat maakt helemaal geen fluit uit. Die kleine blijken van waardering, dát zijn toch de cadeau’s in het leven! Het feit dat iemand je ondersteunt in vreselijk moeilijke momenten, dat is toch een mega cadeau! Als we dat nu eens allemaal zouden doen, dan ziet de wereld er toch gelijk al veel mooier uit?

Doe jij dat al?

Misschien doe jij dat allang. Spreek jij altijd en overal je waardering uit. Dat is natuurlijk geweldig. Ik hou ervan. Ik doe dat ook graag, maar zag dat ik er hier toch eentje had laten liggen. Ben benieuwd hoe dat bij jou is?

Belangrijk

Wie is er voor jou heel belangrijk? Ook al zie je die persoon misschien ook maar heel weinig. Hoe zou het zijn om dat die persoon eens te laten weten?

Nog belangrijker

En als je heel eerlijk naar jezelf kijkt: voor wie ben jij belangrijk ook al zien jullie elkaar niet veel? Want zo is het natuurlijk ook! Ook jij bent voor minstens één persoon (maar natuurlijk voor veel meer) die verder van je af staat belangrijk. Al was het voor de caissière omdat jij haar steeds écht ziet. Of voor de man die je altijd op je wandeling tegenkomt en altijd vriendelijk groet. Samen maken we het verschil: dat is echt waar!

P.S. Het hondje op de foto is Floyd 💙

Samen…

Het mooiste samen wat ik op dit moment aanbiedt is het Lichter Leven Groepsprogramma.
Ongelooflijk wat dat programma de deelnemers geeft:
echt contact, verbinding, echte belangstelling en oprecht luisteren naar elkaar.
En dat is dan nog maar de ‘bijvangst’ (wel een hele fijne trouwens!) want uiteindelijk doe je dit programma voor jezelf. Om jezelf ten diepste te leren kennen, je meest authentieke zelf te kunnen leven, je passies te ontdekken, je relaties soepeler te laten verlopen, je vastgeroeste filters waardoor je naar de wereld kijkt te transformeren. En dat is nog maar een greep uit wat 10 prachtige sessies je gaan brengen.
Even wilt sparren? Je weet me te vinden: ma*******@******************ht.nu