Heb je ooit al eens een pimpelpaars struisvogel ei gezien Ik wel, het was mijn nieuwjaarscadeau aan mezelf…
Rust?
Een van mijn intenties voor 2026 was: rust, ontspanning en genieten. Na het intense 2025, vond ik dit wel een mooi tegenwicht. Nou, die rust heb ik gelijk op 1 januari gekregen, al was het in iets andere vorm dan ik voor ogen had…
Nog even
Even nog wat doen, even nog wat pakken, niet helemaal met je aandacht erbij. Dat herken je vast wel, dat doen we toch tig keer per dag? Ik wel iig 😉 Zo ook nieuwjaarsavond. Ik liep samen met mijn oudste Italiaanse kleindochtertje naar boven, hoogste tijd om lekker te gaan slapen. De laatste avond alweer, de volgende dag vertrekken ze weer naar huis. Zij liep voor, ik erachteraan. Op de derde traptrede bedacht ik me iets: “Oeps, ik ben wat vergeten, ik kom er zo aan hoor” Ik draai me om, loop terug naar beneden en het volgende moment lig ik languit voorover in de gang. Mijn val met mijn rechterdijbeen gebroken op de punt van het schoenenrek. Boem. Auwwwwwwwww!
You wish…
Mijn eerste gedachte: naar boven zien te komen, mijn bed in en morgen gaat het dan wel weer. You wish… Ondanks koelen met een icepack groeide er al snel een mega ei op mijn dijbeen, nou ja hup Arnica zalf gemengd met een paar druppels essentiële olie van Strobloem erop en dan gaat het morgen echt wel weer. Dan kan ik gewoon naar het vliegveld rijden. You wish…
Driedubbelendwars
De volgende ochtend zagen mijn been en mijn agenda er ineens een stuk anders uit. Het struisvogel ei was ondertussen pimpelpaars. En ik moest toegeven: die rit naar Charleroi Airport gaat ‘m echt niet worden. Nu hebben mijn dochters en ik samen een onuitgesproken fantastisch vangnet: als er echt iets aan de hand is laten we alles uit onze handen vallen en zijn we er voor elkaar. Dus mijn jongste dochter (de middelste was heerlijk op skivakantie) sprong in en kwam haar zus en nichtjes ophalen om ze naar het vliegveld te brengen. Opgelost 💛 Ik ben altijd super trots op mijn meiden, maar op dit soort momenten driedubbelendwars!
Slik
En dit was het begin van steeds weer aan mezelf toe moeten geven dat dingen nu gewoon echt even niet konden. Dag lange wandelingen met Vito, het werden hinkstap stukjes rond de blok. Dag Zumba, getver! Ik was juist van plan om er dit jaar weer lekker tegenaan te gaan, misschien wel een extra les erbij. Not. Voorlopig niet springen, dat zag ik zelf ook nog wel in. Nou yoga start pas 14 januari, dat zal tegen die tijd wel weer lukken. Grappig hè hoe je jezelf voor de gek kunt houden (die yoga ging natuurlijk voor geen meter). En maandag weer werken? Na een weekend met mijn been omhoog gaat dat vast wel. Not.
Dat doe ik echt niet zomaar
Coach sessies afzeggen, dat doe ik echt niet zomaar. Zeg nooit nooit heb ik wel geleerd, maar dan moet er wel heel wat aan de hand zijn wil ik een sessie doorschuiven. Nou, het begon met maandag, dinsdag en toen toegeven: het gaat ‘m heel de week niet worden, de pijn is te intens, zitten te pijnlijk. Lopen ook trouwens, alles. Been omhoog, rust rust rust rust afgewisseld met rondhobbelen voor de bloeddoorstroming.
Het was een leerzame week
Nou het was een zeer leerzame start van 2026. Veel van wat ik mijn cliënten leer kreeg ik zelf op mijn bordje. Hoe ga je om met teleurstelling? Ik breng mijn Italiaantjes zó graag naar het vliegveld. Nog gezellig kletsen onderweg, samen wat lekkers eten, de laatste knuffels en uitzwaaien…. En nu niets van dat alles. Er was een tijd dat ik in mijn teleurstellingen bleef hangen. In mijn hoofd maar blijven malen over wat niet kon, er niet zou zijn. Ondertussen weet ik wel dat dat echt niet behulpzaam is. En in dit geval overgave een heilzamere weg naar genezing is dan vechten met de situatie die ik toch niet kon veranderen.
Dus in plaats van zitten balen bedacht ik me: nu hebben mijn dochters nog quality time samen en genieten de kleintjes van de rit in de héle grote auto (een RAM) waarmee ze nu naar het vliegveld gaan. Punt. Beiden gedachtenpistes zijn waar, maar welke geeft het meeste rust?
Overgave
En dat deed ik keer op keer: overgeven aan hoe het nu is. Hulp vragen en hulp accepteren. Hulp om door de gladheid bij de huisarts en de fysio te komen. Hulp om boodschappen in huis te krijgen. Toegeven dat ik de NLse kleinkids met die gladheid niet uit school kon halen. Veel liever ben ik zelfstandig en onafhankelijk, herkenbaar? En toch kon ik ermee zijn. (Al vond ik het blijkbaar wel nodig om toch nog te zeggen dat het echt niet ging, alsof ze dat zelf ook niet zagen 😂)
Knal in je gezicht
Als alles er ineens heel anders uitziet, zoals bijvoorbeeld in één klap afhankelijk zijn, haalt dat al je oude patronen en mechanismen weer tevoorschijn. Die zijn immers diep in je oerbrein gegrift en dat is bij mij natuurlijk niet anders. Alleen met dit verschil: dat ik ze nu herken en een andere keuzes kan maken. Kiezen om anders te denken, mijn mensbrein de regie geven in plaats van de automatische piloot. Kiezen voor overgave in plaats van met de situatie in gevecht zijn. Kiezen voor dankbaarheid voor alle hulp ipv geforceerd zelluf doen (en daarmee het genezingsproces alleen maar rek). En dat geeft…. je mag 3x raden…. rust. En wat wou ik ook alweer voor 2026? Je hebt het aan het begin van dit blog gelezen… rust.
Be carefuyl what you whish for
Ik wou rust ja, maar als ik nog eens iets graag wil zal ik het toch beter specificeren 😉 (sessie 8 van het Vitaal & Lichter Leven Programma Marie-José 😂)
Het meest positieve scenario
We zijn nu twee weken verder. Ondertussen heb ik een ouwe rot in het fysio vak ontmoet die binnen 10 minuten wist wat er aan de hand was met mijn been en dat met een echo bevestigde. De eerste fysio bleef herhalen ‘ik kan er niet inkijken’. nee duh, maar wat kan er dan wel? Wie kan er dan wel iets zinnigs over zeggen? Gelukkig heb ik die gevonden. Spieren zijn intact, alleen een mega bloeduitstorting op in de grote pees. 4-6 Weken gaat de genezing w.s. duren. Wel, niemand heeft een glazen bol, dus ik ga uit van het meest positieve scenario 🤗
En nu?
De afgelopen week heb ik weer half gewerkt, de rondjes met Vito zijn alweer wat verder, boodschappen doe ik weer zelf, autorijden gaat goed en fietsen ook, yesss! Zitten op een rechte stoel kan ook weer, niet te lang, maar ik heb een trucje gevonden om mijn dijbeen te ontlasten. En ik wissel werken en actie gewoon af met mijn been in de ruststand omhoog.
Boem, Auwwwwww, Rust, Én weer rustig opstarten.
Dus ja!
Dus ja! Alle mooie dingen voor de komende tijd, gaan gewoon door! Kijk eens naar de Yoga & Loslaten Retreat.
of naar het Vitaal & Lichter Leven Programma.
Je ziet wat Leren Loslaten en Lichter Leven mij heeft gebracht, dus ik kan het je meer dan van harte aanbevelen!
