Ik zakte bijna door mijn stoel toen ik dit las en mijn mond viel open, ben ik hier nu de gek of…:
‘In landen als Frankrijk en Australië, hebben werknemers het recht om onbereikbaar te zijn buiten werktijd’. Hallo!!!!! Wat zegt u?? Dat is toch niet meer dan normaal! Sinds wanneer moet je dag en nacht bereikbaar zijn als je voor 36, 38, 40, 24 of hoeveel uur dan ook bent aangenomen? En dan vinden we het gek dat steeds meer mensen worstelen met prestatiedruk, steeds meer mensen uitvallen met burn-out klachten en heeft bijna de helft van de volwassenen een psychische aandoening gehad. Bron: Raad voor Volksgezondheid en Samenleving Natuurlijk heb je het recht om buiten werktijd onbereikbaar te zijn, komaan zeg!!
Je bent duidelijk niet de enige
Nou je bent dus duidelijk niet de enige die het gevoel heeft onder flinke druk te staan, dat het lijkt of er amper nog tijd is om te ontspannen, dat je steeds sneller en steeds beter moet presteren, dat het het je naar de keel vliegt dat je overal maar moet zijn en gelijk op moet reageren. ‘Rust is geen luxe maar keihard nodig’, aldus hetzelfde artikel. Goh… En vervolgens moeten we de samenleving tot rust gaan brengen.
Nou, als je daar op gaat zitten wachten..
Wel, als je daar op gaat zitten wachten, ben jij de volgende die in een burn-out belandt. Elke verandering begint altijd van binnenuit. Uit jezelf dus. Natuurlijk leven we in een doldwaze wereld, die steeds sneller lijkt te gaan, ben ik het helemaal mee eens, maar hoe wil jíj je tot die doldwaze wereld verhouden? Dáár heb je wel degelijk invloed op. Nu. Direct. Meteen. Als jij dat wilt. Als jij daarvoor kiest.
Ieniemienie
Neem micro brakes, ieniemienie pauzes, daar heb ik al eerder over geschreven. Even stoppen met wat je ook aan het doen bent, even op je lichaam inchecken en voelen wat heb ik NU nodig. NU. Dat voel je direct. Even bewegen, even je armen rond draaien, even wat drinken, es even diep in en uit ademen. Voel. Doe het. En daarna ga je weer verder met waar je mee bezig was. Klinkt als zo te verwaarlozen klein, en toch maakt dit alleen al een mega verschil. En niemand die het merkt of er last van heeft.
Angst
En zo komen bij het volgende, want wat maakt dat jij mee blijft rennen in de ratrace? Angst er anders niet bij te horen? Angst dat je anders niet goed, aardig, leuk genoeg gevonden word? Angst dat je tekort komt, niet alle ‘leuke dingen’ meer kunt doen? Tataaa! Daar zit je werkelijke sleutel. Want als je die angst onder ogen ziet en ontdekt dat die angst helemaal niet nodig is (hem transformeert zoals mijn cliënten in Het Roer Om doen) dan verandert er pas echt iets. Want zelfs al komt er een cultuuromslag, zolang jij van binnenuit niet verandert, blijf je hoe dan ook gewoon doordraven, pauzes overslaan (hoort wie het zegt, dat deed ik in mijn ‘vorige leven’ ook, daarom weet ik het ook zo goed) en ’s avonds uitgeput je bed inrollen.
Wat is de formule van ongeluk?
De formule van ongeluk: doordraven, doen wat je eigenlijk helemaal niet graag doet, steeds weer over je grenzen heen gaan, tegen je waarden ingaan, steeds ja zeggen terwijl je nee voelt, je woorden steeds inslikken, altijd voor iedereen beschikbaar zijn behalve voor jezelf, weten dat er meer in het leven is maar geen tijd en energie hebben/nemen om dat te onderzoeken, je rollen verwarren met je identiteit, met je lijf op de ene plek zijn terwijl je hoofd steeds weer ergens anders is, niet meer durven dromen, altijd maar bereikbaar moeten zijn en nooit aan rust en stilte toekomen en zo heb je zelf ongetwijfeld nog wel wat aanvullingen…
En wat is dan de sleutel tot geluk?
De sleutel tot geluk, gewoon lekker in je vel zitten, is dan niet zo moeilijk hè:het tegenover gestelde van bovenstaande. En dan ontdek je het nieuwe goud, wat voor velen net zo onbereikbaar lijkt als goudklompjes vinden voor de goudzoekers in de 19e eeuw. Een enkeling had het geluk (of had die het gewoon beter bekeken?) maar velen gingen er helemaal op stuk, kapot, gebroken. Wat is het nieuwe goud? O n t s p a n n i n g, diepe ontspanning, even h e l e m a a l n i e t s. Niets.
Voor in het weekend
Wat staat jou nu eigenlijk werkelijk in de weg om het nieuwe goud op te kunnen rapen. Want het ligt gewoon voor je voeten, echt. Wat doe jij allemaal om ‘erbij te horen’? Maar waar hoor je dan eigenlijk bij? En als je heel eerlijk bent naar jezelf: wil je daar wel écht bij horen?
Durf jij af te wijken van de kudde?
Durf jij af te wijken van de kudde en jóuw pad te gaan volgen? Ben jij klaar om te formule van ongeluk om te buigen naar de sleutel van geluk? Dan zou het Roer Om jouw pad wel eens kunnen zijn. Klik hier, dan neem ik z.s.m. contact met jou op. Samen komen we er wel uit.
