Niemand die het ziet, niemand die het in de gaten heeft, maar jij voelt het wel degelijk. Dat kwam er bij een aantal van de deelnemers aan de Masterclass Vitaal & Lichter Leven, die ik laatst in het kader van de Fit2Work week gaf, uit. Het vroeg even wat uitleg, maar toen waren ook alle deelnemers mee, herkenden meer het ook bij zichzelf.
Eén dapper persoon
Als je in een groep iets uitspreekt, dan kan je er zeker van zijn dat er meerderen in die groep zijn die tegen hetzelfde aanlopen. Dat is werkelijk waar overal zo. Het vraagt slechts één dapper persoon die het woord durft te nemen en dan volgt de herkenning bij de rest van de groep. Dit is sowieso een goeie om te onthouden als je het (weer eens) spannend vind om jezelf uit te spreken.
Ze begreep er zelf ook niets van
Tijdens de Masterclass was er een zo’n dapper persoon, die de moed had om te vertellen dat het bij haar zo was dat ze zich nooit ergens bij voelde horen. Ondanks het feit dat iedereen haar de hemel in prees, dat ze eigenlijk vaak genoeg waardering en complimenten kreeg, dat ze punten scoorde bij haar sportclub, maar toch… toch bleef dat gevoel haar bekruipen. Ze begreep er zelf ook niets van, maar het was wel zo. Zo herkenbaar, ook voor mij. Ik heb die overtuiging inmiddels een stuk achter me gelaten, maar het was een enorm hardnekkige.
Toen kwam de herkenning
Voorzichtig kwam de herkenning bij meer deelnemers; “Ja dat heb ik ook”, “Ja ik doe zelfs cursussen die ik helemaal niet nodig heb om te ‘bewijzen’ dat ik het echt wel kan”.
“Er is een naam voor toch?” vraagt iemand. Ja dat klopt: het ‘imposter syndroom’, heet het. Hoe kundig je ook bent, hoeveel opleidingen je ook hebt gedaan, hoeveel waardering je ook krijgt, toch bekruipt je steeds weer het gevoel van ‘vroeg of laat val ik door de mand, dan ontdekken ze dat ik helemaal niet zo goed ben, dat ik maar wat doe, dat ik het eigenlijk toch niet kan, dat ik toch niet geschikt ben voor dit werk’.
Je legt de lat enorm hoog voor jezelf en je hebt de neiging je eigen prestaties te onderschatten. Hoe goed je je werk ook doet en hoeveel complimentjes je ook krijgt, er is altijd een stemmetje in je dat dat niet gelooft.
Zo zijn er nog wel wat
En zo zijn er nog wel wat zeer hardnekkige patronen waar we mee rond lopen:
• Sombere gevoelens, terwijl dat eigenlijk niet nodig zou moeten zijn
• Moeite met aangeven van je grenzen of met ‘nee’ zeggen
• Oeverloos lopen piekeren
• Eindeloze onrust in je lijf en chaos in het hoofd
• Je veel te veel aantrekken van wat jij denkt dat anderen denken
• Blijven uitstellen, dingen niet aangaan, niet in beweging komen
• Op zekerheid blijven spelen in plaats van je hart volgen
• Kritische gedachten en dan met name op jezelf
• Te veel verantwoordelijkheid op je nemen
• Je voor alles en iedereen verantwoordelijk voelen
• Goed is nooit goed genoeg (perfectionisme)
Herkenbaar?
Ik zie er wel een patroon in, want ik kom bovenstaande in elke workshop / masterclass die ik geef tegen. En het zijn echt allemaal lieve, weldenkende mensen, met een hart van goud die in de zaal zitten. Mensen net als jij.
Alles al geprobeerd
En het is ook echt niet dat ze nog nooit iets hebben gedaan om ervan af te komen. Integendeel! Maar jeetje wat blijft het hardnekkig. Hoe komt dat nu?
Wel het begint heel simpel met één gedachte, die herhaal je (totaal onbewust), oneindig veel keren, dan wordt het een overtuiging en voor je het weet heb je een snelbaan (neuropad) in je brein aangelegd en kan je niet anders meer dan dat patroon volgen. Dat begint al op hele jonge leeftijd als je hersentjes nog volop in ontwikkeling zijn. Tegen de tijd dat je prefrontale cortex (het breinonderdeel waarmee we kunnen redeneren) zich gaat ontwikkelen is de ‘software’ van je brein al zodanig gevormd dat dit het is je waar je brein ‘op draait’. Ik gebruik nu heel oneerbiedig de vergelijking met een computer. Die draait op de software die je erin stopt. Wel jij en ik ook. Als je het anders wilt, zul je dus je software moeten veranderen. En dat gaat niet door even een workshop of online training te volgen. Maar dat wist je al anders las je dit niet, dan was het al opgelost.
Het zit niet alleen in je denken
Bovendien zitten die patronen niet in alleen in je denken, maar in heel je systeem. Je hebt het dus niet alleen mentaal aan te pakken, maar ook fysiek, emotioneel en spiritueel. En natuurlijk leer ik mijn deelnemers van mijn workshops hoe je op de mentale laag kunt veranderen. En ook nog hoe je je zenuwstelsel regenereert. En nog veel meer. Maar eerlijk is eerlijk, ook mijn workshops van 2 à 3 uur voorzien niet in de wonderpil. Je hebt er veel aan, das ook weer waar, maar voor duurzame verandering is er, ook bij mij, meer nodig.
Change your state
Change your state is niet zo moeilijk. Stop maar even met lezen en denk eens aan iets naars wat je is overkomen. Je voelt jezelf in elkaar zakken en je stemming omslaan. Haal vervolgens eens een hele mooie fijne herinnering naar boven. En voel wat dat met je doet. Voel hoe je verzacht, hoe er een zachte glimlach op je gelaat verschijnt, hoe je warm wordt van binnen. Nou, dit kan je dus op elk moment van de dag doen om je beter te voelen.
Change your being
Change your being, je manier van zijn veranderen, is een heel ander verhaal. Je kan jezelf natuurlijk aanleren om elke keer als je in een van bovenstaande patronen vervalt een mooie herinnering naar boven te halen (ben benieuwd of je dat lukt, laat je het dan weten?) Je manier van zijn veranderen is echter een pad. Een pad wat je met vallen en opstaan loopt. Het vraagt toewijding en commitment. Maar jeetje wat brengt het je ongelofelijk veel. Dan kan je wel degelijk je grenzen aangeven, nee zeggen. Dan heb je een onderstroom van rust in je systeem, in plaats van onrust. Dan ga je je hart volgen. Dan maakt het niet meer uit wat een ander al dan niet van je denkt. Dan is goed goed genoeg en kan je de verantwoordelijkheid daar laten waar hij hoort.
Aantrekkelijk!
Klinkt dat aantrekkelijk? Denk je nu: “Nou… kom maar door!” Kijk dan eens naar het Vitaal & Lichter Leven Programma. Zou zomaar kunnen dat jou dat op het lijf is geschreven.
Iedereen mag het zien!
‘Onze grootste angst is niet dat we ontoereikend zijn. Onze grooste angst is dat we onmetelijk krachtig zijn. We zijn het allerbangst voor het licht in ons, niet voor onze duisternis. We vragen ons af: wie ben ik om buitengewoon aantrekkelijk, talentvol en geweldig te zijn? Maar waarom eigenlijk niet? Je bewijst de wereld geen dienst door je kleiner voor te doen dan je bent. Er is niets verlichts aan als je in je schulp kruipt om te voorkomen dat mensen zich in jouw aanwezigheid onzeker zullen voelen.
Het is de bedoeling dat we stralen als kinderen. We zijn geboren om de glorie die in ons schuilt, te manifesteren. Dat licht bevindt zich niet in sommigen onder ons, het is aanwezig in ieder mens. En als we ons eigen licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen. Wanneer we bevrijd zijn van onze angst, worden ook anderen door onze aanwezigheid daarvan automatisch bevrijd’.
～Onze grootste angst, Marianne Williamson～
Van harte nodig ik je uit om jouw licht te laten schijnen. Om jouw kracht te leven. Los van al die beperkende overtuigingen en patronen.
